Żyzność, urodzajność i kultura gleby Glebą nazywamy wierzchnią warstwę zie­mi, na której mogą rosnąć rośliny. Wła­ściwość ta odróżnia ją od martwej ska­ły. Gleba jest źródłem pokarmów, powie­trza i wody dla roślin oraz miejscem, gdzie rozwijają się korzenie. Budowa gle­by, jej skład i właściwości mają decydu­jący wpływ na rozwój i plony roślin. Nie każda gleba jest żyzna, tj. zdolna do­starczać rosnącym na niej roślinom nie­zbędnych składników pokarmowych, wo­dy i powietrza. Żyzność gleby jest wła­ściwością zmienną. Gleby żyzne, ale nie­dostatecznie i nieumiejętnie nawożone oraz źle uprawiane mogą stracić swą żyz­ność, i odwrotnie — gleby dotychczas mało żyzne mogą się*stać żyznymi przez re­gularne i obfite nawożenie oraz właści­wa uprawę roli. Urodzajność gleby jest to zdolność do wydawania wysokich plonów, co w znacz­nym stopniu zależy nie tylko od jej żyz­ności, lecz także od lokalnych warunków klimatycznych i działalności człowieka. Od działalności człowieka zależy też kul­tura gleby. Osiąga się ją wykonując ze­spół zabiegów, które przygotowują glebę pod uprawę roślin. Kulturą gleby nazy­wamy więc taki jej stan, w którym istnie­ją najkorzystniejsze warunki dla wzrostu roślin. Zależy ona od stopnia zgruźlenia gleby i trwałości gruzełków, stanu wilgot­ności, przewiewności, przepuszczalności oraz pojemności wodnej gleby.