Ojczyzną brzoskiwni są północne i środkowe Chiny, gdzie rosła w górach na wysokości 2000 m n.p.m. Uprawiano ją tam już około 2200 lat przed n.e. W tym czasie Chińczycy zna­li różne odmiany ogrodowe, którym nadali wspólną nazwę Sing. Aktualnie największymi ośrodkami produkcji handlowej brzoskwiń są Stany Zjednoczone Ameryki Północnej oraz południowe kraje Europy: częściowo Francja, Włochy, Jugosła­wia, Bułgaria, Rumunia i Węgry. Amatorska uprawa brzoskwiń jest najbardziej rozpowszechniona między 31° szerokości połud­niowej a 59° szerokości geograficznej północnej. W Polsce pierwsze książki z zakresu ogrodnic­twa, napisane przez ks. Kluka i Janczewskiego (XVIII wiek), wspominają o uprawianych w tym okresie brzoskwiniach. Należy przypusz­czać, że drzewa te były wówczas rzadkością — spotkać je było można tylko w ogrodach magnackich, sadach dworskich i przyklasztor­nych w okolicach Poznania, Gniezna i Wrocła­wia. Obecnie uważa się brzoskwinię za gatunek na­dający się głównie do uprawy amatorskiej w ogródkach i na działkach. Biorąc pod uwagę wartości smakowe brzoskwiń, ich małe wyma­gania glebowe i wodne, należy przypuszczać, że uprawa tego gatunku znajdzie coraz więcej zwolenników, a nawet entuzjastów.